Ostatni dzień w porcie

Wreszcie! Już nie mogliśmy się doczekać tego dnia. Rozpoczęliśmy go od wiadomości, iż wreszcie poprawia się pogoda na morzu Północnym. Wiatr słabnie a fale maleją z 5 metrów na 1-1,5 m.

Jutro wypływamy do Norwegii!

Dzisiejszy dzień będzie ostatnim w Anglii i ostatnim na lądzie. W związku z tym musimy się przygotować. Czeka nas sprzątanie i układanie całego bałaganu, jaki zrobiliśmy przez te kilka dni. Należy przejrzeć wszystkie zapasy i zrobić ostatnie zakupy - przede wszystkim musimy sie zaopatrzyć w chleb i ciasteczka... ale wszystko w swoim czasie.

Po ogólnym sprzątnięciu postanowiliśmy wybrać się na spacer. Poprzedniego dnia widzieliśmy w mieście informacje o jakimś muzeum transportu i taki też cel obraliśmy.

Szliśmy zgodnie z informacjami na znakach, jednak w pewnym momencie znaki się skończyły. Rozpoczęliśmy wypytywać ludzi o drogę. Niestety jak się okazało Ipswichianie nie mieli zielonego pojęcia o jakie muzeum nam chodzi. Nasze poszukiwania odpowiednio poinformowanej osoby bardzo się dłużyły. Powodem był wczorajszy spór Szymona z nami na temat latających ryb. Teraz wykorzystując okazję, gdy pytał o drogę do muzeum, próbował przekonać przechodniów, aby potwierdzli ich istnienie - bezskutecznie. ;-)

[Postanowiłem wygooglować "latające ryby" i udowodnić, że one nie latają a po prostu skaczą wyżej. Zapraszam do lektury na temat ptaszorowatych: http://pl.wikipedia.org/wiki/Ptaszorowate]

W pewnym momencie udało się trafić na osobę, która wskazała nam właściwą drogę - mamy iść jeszcze 3 mile (albo 5.. już nie pamiętam). Tak też zrobiliśmy.

Spacer i poszukiwania mijały nam bardzo przyjemnie i w wesołej atmosferze. Poruszliśmy bardzo wiele interesujących i niesamowicie ambitnych tematów. Po drodze odwiedziliśmy supermarket, aby zrobić zapasy na drogę do muzeum i z powrotem.
Jest! już widać cel naszej wyprawy. Chcemy kupić bilety, ale okazuje się, że zamykają za 15 minut i już nas nie wpuszczą. Było nam bardzo smutno i przykro, o czym postanowiliśmy poinformować obsługę. Panu, który przekazał nam tą straszną informację powiedzieliśmy, że jesteśmy żeglarzami i studentami z Polski a do Ipswich przypłynęliśmy specjalnie po to, aby odwiedzić muzeum transportu. Tak to panu zaimponowału, że pozwolił nam wejść a w dodatku sprzedał nam bilety za połowę ceny!

Oglądaliśmy niesamowite okazy środków transportu wykorzystywanych przed laty w mieście - były to autobusy, samochody, motory i rowery. Największym zainteresowaniem cieszył się radiowóz policyjny, przy którym spędziliśmy z 15 minut. Zwiedzenie całego muzeum zajęło nam... 30 min. Potem wracaliśmy przez kolejne 2 godziny na jacht.

W drodze powrotnej nie marnowaliśmy już czasu na jakieś inteligentne rozmowy ani na przeżywanie katharsis po wizycie w muzeum. Czas ten poświęciliśmy na wymyślenie czegoś, co będziemy robić dziś wieczorem. Ktoś zaproponował, że zrobimy wyścigi wózków, które są zaparkowane przy kei i służą do przewożenia bagaży na jacht. Pomysł okazał się genialny i zrealizowaliśmy go w następujący sposób:

Nasz wyścig przerwało zapierające dech w piersiach, niesamowite i jedyne w swoim rodzaju zjawisko atmosferyczne, które występuje tylko w takie dni jak ten o tej godzinie i tylko w tej szerokości i długości geograficznej: zachód słońca.

Nie był to byle jaki zachód - dlaczego? Zobaczcie sami:

Gdy słońce już zaszło za bloki, porozbijane wózki nie nadawały się już do niczego - oprócz odzyskania 1 funta "kaucji" - wróciliśmy na nasz jacht. Jednak to jeszcze nie koniec zabawy na dziś. Tym razem Miłosz postanowił dostarczyć nam emocji przeskakując z kei na nabrzeże oddalone o ponad 2 metry.

Wszyscy wstrzymali oddech, aby nie przeszkadzać Miłoszowi w skupieniu się i wyczuciu odległości. Przygotowuje się do skoku. Bierze rozbieg, wybija się i... leeeeeeeci... jeszcze leci, bo to było daleko... i już, po wszystkim. Wylądował na nabrzeżu - innymi słowy UDAŁO SIĘ! Na keję wrócił w ten sam sposób tylko w drugą stronę. W sumie nic dziwnego jak miał do wyboru spacer 300 m do furtki. Ciekawe, dlaczego zazwyczaj jak gdzieś szliśmy nie wybierał tej samej drogi co teraz?

Na koniec dnia wybraliśmy się do sklepu na ostatnie zakupy. Największy problem mieliśmy z wyborem rodzaju chleba. W sklepie mieli wszystkie rodzaje chleba pod warunkiem, że był on tostowy - prawie zapomniałem, że jesteśmy w Anglii.

Potem jak co wieczór w porcie: grzecznie poszliśmy spać ;-)