Wyjazd!!!

...6:45 no to już dłużej przeciągać nie mogę - wstaję. Pakowanie, zbieranie i jedziemy z mamą na dworzec.
8:15 Jestem pierwszy.
Dzwoni telefon... Filip - będzie za chwilę.

oo i już jakaś dziewczynka ;-) no dobra... już prawie kobieta, podeszła z rodzicami. Wita się ze mną. Więc to musi być Kasia.
OK powoli wsiadamy do busa, pożegnania, wstydliwe buziaczki z rodzicami (oj mamo przestań! dorosły już jestem!) i jedziemy.

Pamiętam, że chwilę rozmawialiśmy o tym skąd się wzieliśmy i co tu robimy... a potem już tylko pamiętam jak ktoś podszedł do mnie i bardzo ciepłym głosem, głaszcząc i całując po policzku stara się mnie obudzić. Potem się niestety obudziłem i okazało się, że to tylko kierowca mocno zachamował a moje czoło z impetem wylądowało na siedzeniu przede mną. Potem się dowiedziałem, że wyglądałem jakbym był na jakimś koncercie metalowym -gdy zasypiałem opadała mi głowa a potem podnosiłem ją zarzucając "grzywką" do tyłu. Oj tak... świętej pamięci "grzywka" :-P

No dobra... szmery bajery i jesteśmy w samolocie. Dla Kasi to pierwszy raz jak leci samolotem i "trochę" to przeżywa. Na dodatek my nakręcamy atmosferę - Filip jest pilotem szybowców i opowiada "ciekawe historie". Ja też widziałem kilka filmów o katastrofach lotniczych. Oczywiście starałem się na głos przypomnieć jak najwięcej szczegółów. Było bardzo wesoło, przynajmniej dla mnie i dla Filipa... chociaż mimo lęku przed nieznanym, od czasu do czasu na Kasiowych ustach pojawiał się skromny uśmieszek.

Potem nastała ciemność, ale spokojnie to nie jest horror... po prostu zasnąłem. W końcu wczoraj do późna byłem na pożegnalnej imprezie ze znajomymi - zapomniałem o tym wspomnieć w poprzednim poście. Było to po wizycie w Makro.

Po wylądowaniu w Liverpoolu na litnisku im. Johna Lennona wyglądaliśmy mniej więcej tak (oczywiście ja robię zdjęcia):

No to teraz zaczeła się zabawa!
Trochę zmęczeni, zaczęliśmy bredzić i śmiać się praktycznie z niczego. Ciągle łaskotanie dobrym humorem utrzymaliśmy już do końca naszej podróży i rejsu ;-)

Wróćmy na ziemię!
Siedząc w poczekalni lotniska nadszedł czas, aby pomyśleć co robimy dalej. Ktoś bardzo rozsądny stwierdził, że warto pomyśleć nad tym, gdzie będziemy spać. Do wyboru mieliśmy imprezowanie w pubie w którym Beatlesi rozpoczynali swoją karierę, poszukanie jakiegoś jachtu, gdzie mili ludzie nas przenocują albo ławki w parku w okolicy dworca autobusowego.
Przygotowując się na najgorsze Filip przypomniał sobie, że zapomniał zabrać ze sobą śpiwora. Wybraliśmy się, więc na zakupy do pobliskiego marketu wraz z naszymi 20kg torbami (Kasi była nieznacznie cięższa, za co później byliśmy bardzo wdzięczni).
Wyglądało to mniej więcej tak:

Przed sklepem robiąc zdjęcia, śmialiśmy się bardzo po polsku a jakiś Brytyjczyk podszedł i zaczął nas wypytywać, gdzie jest jakaś ulica i magazyny firmy DHL. Chyba wyglądaliśmy na bardzo miejscowych :->
Było to o tyle zabawne, ponieważ:

1. mówiliśmy w dziwnym i obcym dla Anglików języku.
2. robiliśmy zdjęcia przed witryną supermarketu, gdzie były relkamy z wyprzedażami
3. z koszyka na zakupy zrobiliśmy koszyk na bagaże i jeździliśmy nim po parkingu
4. jedyna dziewczyna jaka była z nami, była ładna, ładnie się usmiechała i na pierwszy rzut oka ważyła mniej niż 85kg, co w przypadku angielek zdarza sie tak często jak białe jednorożce.

Kontynuując opowieść o naszych poczynaniach nie mogę pominąć faktu, jak próbowaliśmy skorzystać z lokalnej komunikacji autobusowej. Niestety to, co wydaje się dość oczywiste, tak proste w rzeczywsitości już nie jest. To, że staliśmy na przystanku i machaliśmy do nadjeżdzającego autobusu nie oznacza, że on się zatrzyma. Nasz smutek i niezadowolenie z tego faktu było równe wadze naszych bagaży.
Na szczęście przystanek 100m dalej już działał prawidłowo.

Postanowiliśmy pojechać w najbardziej charakterystyczne miejsce Liverpoolu, czyli Alberts Dock. W końcu TTSR musi mieć coś wspólnego z historycznie jednym z najważniejszych portów świata.

Więc gdzie w końcu będziemy nocować? Powyższe zdjęcia przedstawiają 2 opcje. Jednak czy na pewno są one właściwe? Jak widać Kasia zajęła już miescje dla siebie. Jak widać po jej ubraniu jest to wystarczająco ciepłe miejsce. Jednak o Filipie tego powiedzieć nie można - nawet oceaniczny sztormiak nie jest wystarczający - ja czułem się tak samo zmarznięty. Dlatego postanowiliśmy szukać dalej...

Ngle zauważyliśmy napis Gedania i polską banderę - NASI! jesteśmy uratowani!!!
To miejsce okazało się o wiele bardziej przyjazne! Kapitan i załoga ugościli nas na pokładzie Gedanii. W komfortowych warunkach mogliśmy skorzystać z jednej z 3 łazienek, wziąć prysznic i wreszcie sie wyspać :-)

Rano czekała nas następna niesamowita niespodzianka jaką przygotowała nam załoga. Były to bogato zastawione stoły świeżutkim i pachnącym śniadankiem. Konsumowaliśmy wszystko po kolei z wielkim smakiem -nie spodziewaliśmy się, że ba jachcie można tak dobrze jadać. Jak później się okazało to był dopiero początek naszych kulinarnych przygód i niespodzianek.